تبليغاتX
علی اصغر بازگیر

شکر که در دام تو افتاده ام             شهدی و در کام  تو افتاده ام

ساقی زیبا رخ سیمین بری             قطره ای از جام تو افتاده ام

شوروشرردردل ما می نهی           در  هوس    خام تو افتاده ام

یاد  زآهوی سبک   پای  باد           وه  چه  کنم  رام تو افتاده ام

یاد و نشانی زمنت یاد هست          حال  که  در نام  تو افتاده ام ؟!

من چه  توانم که  دمی وارهم          شاد   به    ایام   تو افتاده ام


       

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم اسفند 1387ساعت 23:59  توسط علی اصغر بازگیر  | 

چه بگویم که به غم نیست مرا قوت جان

   درد  افکنده  مرا  حبس   بود  محنت    جان

سر فرو  آوردم  عشق  به پای  تو  صنم  

   که به افسون لبت  سخت کشم زحمت   جان

غم   نادیدن تو برد  مرا  صبر  و      قرار 

      تاب  تنهایی  دل    می فشرد     وسعت   جان  

پرده ازچهره گشا  ای مه دیرین  شبان  

    مست  برگیر  مرا   می کشدم   حسرت   جان

آدمی  رانده  مشد طرد  وزان  خلدبرین    

  جز دو  گندم  به  خطا ترک  شود صحبت   جان

مهر برگیر  زسر  دیده گشا  بر دل تنگ     

  آتش   افروز    مها   محو   نما     حشمت  جان

این جهان نیست مرا آینه ای جز رخ دوست
 
که در  او  هر  چه  بود   آیتی   از  رحمت  جان
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم اسفند 1387ساعت 17:3  توسط علی اصغر بازگیر  | 

تكنيك هاي حافظه
 

حافظه: به قابليت مغز در اندوزش، نگه داري و يادآوري اطلاعات اطلاق ميگردد.

مراحل شكل گيري و بازيابي حافظه

1- رمز گرداني(ENCODING):به پردازش و ادغام اطلاعات دريافتي اطلاق ميگردد.

2- اندوزش و يا يادسپاري(STORAGE):به ثبت پايدار اطلاعات رمزگرداني شده اطلاق ميگردد.

3- يادآوري و يا بازيابي(RETRIEVAL/RECALL):به فراخواني اطلاعات اندوخته شده اطلاق ميگردد.
 

طبقه بندي حافظه بر اساس مدت زمان نگه داري اطلاعات


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم مرداد 1386ساعت 7:9  توسط علی اصغر بازگیر  | 

پیشینه تاریخی طایفه بازگیر

(ماخذ: دانره المعارف بزرگ اسلامی )

بازْگير، عنوان‌ طوايفى‌ از عشاير غرب‌ ايران‌ كه‌ در لرستان‌ و ايلام‌ و نيز كرمانشاهان‌ پراكنده‌اند. چنانكه‌ از نام‌ اين‌ طايفه‌ بر مى‌آيد، گويا نياكانشان‌ با شكار و خريد و فروش‌ باز سرو كاري‌ داشتند (نك: مكري‌، 25).
علاوه‌ بر نام‌ طايفه‌، واحدهايى‌ جغرافيايى‌ با عناوين‌ بازگِر، بازگير، بازگيرخان‌ ميرزا، بازگيري‌، بازگيركلا، بازگِرون‌ و بازگير قلعه‌ پرور در فرهنگها و منابع‌ آمده‌ است‌ ( فرهنگ‌ آباديها...، 59؛ اسامى‌...، 9؛ پاپلى‌، 84؛ رزم‌ آرا، پيشكوه‌، 191؛ فرهنگ‌ جغرافيايى‌...، 52؛ مكري‌، 25؛ مفخم‌، 52).
خاستگاه‌ قومى‌ و نشان‌ دودمانى‌: دربارة منشأ بازگيرها چند نظر وجود دارد، از جمله‌ آنكه‌ حدود 270 سال‌ پيش‌ شخصى‌ به‌ نام‌ بازگير درخرم‌ آباد مى‌زيسته‌، و پسري‌ به‌ نام‌ كربلايى‌ قربانعلى‌ داشته‌ است‌. كربلايى‌ قربانعلى‌ همراه‌ شماري‌ از فرزندان‌ خود خرم‌ آباد را ترك‌ مى‌كند و به‌ تختان‌، محلى‌ در آبدانان‌ ايلام‌ مى‌رود و ساكن‌ مى‌شود (تحقيقات‌ ميدانى‌). ديگر آنكه‌ بازگيرها، به‌ صورت‌ جمعى‌ از ميان‌ ايل‌ كلهر (ه م‌) كرمانشاهان‌ به‌ لرستان‌ آمده‌، و در قلمرو طايفة جودَكى‌ بالا گِريوه‌، و سپس‌ درمجاورت‌ «دِرِكْوَند» (ديركوند)ها سكنى‌گزيده‌اند (برزويى‌، 446).


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم دی 1385ساعت 14:55  توسط علی اصغر بازگیر  | 

درخویشم و  تشویشم ، آرام  نمی خواهم               ره بردن و آسایش  زین  دام  نمی خواهم

این شکوه که می آری وآن نازکه فرمایی              مرمن چه تورا گفتم ، جز کام نمی خواهم

نفس  نفست   بودیم   اماره  جدامان  کرد               دریاب   دمی  ما  را  ،  ایام   نمی خواهم

دل راه  سما دارد تن روی  به  خاک  آرد               سر بی  گل  رخسارت  انجام نمی خواهم

گه  می بریم  با  خود گه می زنیم بی خود              ره  گمشده  می آیم   این  گام  نمی خواهم

تاروی توپنهان است وصف تونه آسانست               فر  دادی  و جام  اینک  فرجام نمی خواهم

ازحوصله بیرون است (امید) چنین دردی                هر  چند   که  می گفتی ، اتمام  نمی خواهم

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم مرداد 1385ساعت 11:43  توسط علی اصغر بازگیر  | 

جانان   خیال   فتنه   انگیز                  از جام شراب عشوه لبریز

مه گون  فرشته  خوی کافر                 برعاشق دل سپرده خونریز

وانه سر دشمنی  دراین  کار                چون آتشی عاشقانه  برخیز

ازسرخی باده صورتت خون                با  زردی  هستی ام  بیامیز

وز  روشنی  چراغ  چشمت                خورشید  سحر به جانم آویز

"امید"  فنا  وفا  چه  خواهی                با  بوسه  خود  به  دشنه تیز     

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم مرداد 1385ساعت 11:30  توسط علی اصغر بازگیر  | 

به دل آتشي  نهادي  و  ندانمت  كجايی         چه بخوانم اين فراق وچه بگويم ازجدايي

به عطش كه بر لبانم زند ازشرارشوقت        همه عمر  با  سرابم  سر راه  بي  وفايي

عجب ازحكايتي چون نگهت به مافكندي        سر جور داري  اما  در رحم  مي گشايي

نه نسيم خوش نوازي،نه صداي هم نوايي       كرمي نما كه ما را  تو به  غايت آشنايي

دل شب زگريه تب كردونديدم ازتورويي         سحرا طلوع  مستي كن  و موسم رهايي

توحديث عشق خواندي ومرازخودبريدي        تو صدا زدي سكوتي و نشانده اي بلايي

سررشته اي زمويت همه عمرمي پرستم       من وغم نشسته باهم كي ازاين سفربيايي

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم مرداد 1385ساعت 11:14  توسط علی اصغر بازگیر  |